KEMANCI – Hakan Kizir

“İşten eve, evden işe sürekli bir koşuşturmaca içerisinde gidip geldiğim günlerden arta kalan zamanlarımda, kemandan uzaklaşmamaya çalışıyordum. Ancak iş hayatının yoğunluğu kemana zaman ayırmamı engelliyordu. Hocalarımın büyük umutlar beslediği birinden, artık fabrikada çalışmak zorunda olan ve annesiyle birlikte zorlukla geçinen bir işçiye dönüşmüştüm. Yine de umudumu kaybetmedim, yıllarca çalışıp didinirken mücadeleye devam ettim.”